Paralympiër Brenna Huckaby doet niet alleen aan competitie, ze daagt de definitie van atletische mogelijkheden uit. Nadat ze op 14-jarige leeftijd haar been verloor aan kanker, vond ze een nieuwe weg in het snowboarden, gedreven door een felle vastberadenheid om te bewijzen dat fysieke beperkingen het menselijk potentieel niet dicteren. Nu, op 29-jarige leeftijd, vecht ze niet alleen voor medailles; ze vecht voor inclusiviteit en verlegt grenzen in een sport die nog steeds worstelt met toegankelijkheid.
Van rehabilitatie naar overheersing
Huckaby’s reis begon met een door het ziekenhuis gesponsorde reis naar Utah, waar ze de evenwichtsbalk van haar gymnastiekverleden inruilde voor de hellingen. Het idee was simpel: atleten dwingen een uitdaging aan te gaan die groter is dan hun handicap, zodat ze naar huis kunnen terugkeren en het leven kunnen overwinnen. Voor Huckaby werkte het. Ze heeft vier Paralympische medailles verzameld (drie gouden, één bronzen) en vijf WK-onderscheidingen. Haar succes is zelfs nog opmerkelijker omdat ze op concurreert – tegen atleten met meer fysieke voordelen.
Deze realiteit leidde tot een cruciaal moment in 2022. De Paralympische Spelen probeerden atleten met een hogere mate van handicap uit te sluiten vanwege de lage deelnameaantallen. Huckaby vocht terug, won een juridische strijd om haar plek op de Spelen in Peking veilig te stellen en verdiende uiteindelijk nog twee medailles. Het incident bracht een kritieke fout in adaptieve sporten aan het licht: zelfs tijdens de Paralympische Spelen worden sommige atleten nog steeds geconfronteerd met systemische barrières.
Kracht opnieuw definiëren: meer dan fysieke bekwaamheid
Snowboarden met een beenprothese gaat niet alleen over vaardigheden; het gaat over het verleggen van de grenzen van wat mogelijk is. De onvoorspelbaarheid en extra moeilijkheid vereisen voortdurende aanpassing en innovatie. Huckaby erkent dat de prothesetechnologie nog steeds in ontwikkeling is en dat falen een onvermijdelijk onderdeel is van vooruitgang.
Maar haar verhaal gaat verder dan alleen atletische prestaties. Ze benadrukt het belang van zichtbaarheid en spoort sportfans aan om parasport te omarmen. “Als je een sportfan bent, zul je, als je eenmaal kennis hebt gemaakt met parasporten, ook een parasportfan zijn”, zegt ze.
Moederschap en erfenis
Dit jaar concurreert Huckaby met haar dochters Lilah (9) en Sloan (5) aan haar zijde. Ze beschouwt hun aanwezigheid als essentieel, niet alleen voor de eenheid van het gezin, maar ook als een krachtig voorbeeld. “Ze zien echt: ‘Oh, mama doet dit met een reden’”, legt ze uit.
Huckaby omarmt de rommeligheid van het leven en verwerpt de mythe van de perfecte balans. Ze gelooft dat er geen one-size-fits-all-aanpak bestaat, en haar dochters die zien hoe zij haar dromen najaagt, versterken die boodschap. Ze is ook buiten de pistes een zichtbaar rolmodel, omdat ze barrières heeft doorbroken toen ze in 2018 voor het eerst Paralympiër was in Sports Illustrated Badpak.
Identiteit bezitten en imperfectie omarmen
Huckaby’s reis was er een van radicale zelfacceptatie. Ze herinnert zich een tijd waarin kracht betekende dat ze zich tegen haar handicap moest bewijzen, pijnsignalen moest negeren en kwetsbaarheid moest vermijden. Nu begrijpt ze dat ware kracht ligt in het bezitten van wie je bent, het vragen om hulp en het simpelweg jezelf zijn.
Ze verwerpt ook de druk om zich te conformeren aan onrealistische schoonheidsnormen en omarmt veroudering als een natuurlijk onderdeel van het leven. ‘Ik wil ouder worden’, beweert ze. “Ik wil er net zo oud uitzien… omdat ik omringd ben door mensen die van me houden, en het maakt ze niet uit hoe ik eruit zie.”
Een lang leven gaat voor Huckaby niet over het terugdraaien van de tijd, maar over het aanwezig zijn bij dierbaren.
Op de Paralympische Spelen is haar doel om te winnen, maar nog belangrijker: om een leven te leiden dat ze zich ooit niet had kunnen voorstellen. “Hoe gelukkig ben ik dat ik dit nieuwe hoofdstuk heb kunnen meemaken… ook al was het verdomd moeilijk?” ze reflecteert. Dit is niet zomaar een wedstrijd; het is een bewijs van veerkracht, zichtbaarheid en de weigering om beperkingen de mogelijkheden te laten definiëren.
