Vijfvoudig Olympiër Elana Meyers Taylor, 41, bereidt zich voor op de Winterspelen terwijl ze de unieke uitdagingen aangaat van het opvoeden van twee jonge kinderen met speciale behoeften. Slechts enkele weken na een gevaarlijke crash denkt ze na over hoe het moederschap haar prioriteiten heeft veranderd – waardoor ze voorzichtiger is geworden, maar niet minder gedreven.
De evenwichtsoefening: het gezin voorop
Taylor geeft openlijk toe dat concurreren op eliteniveau naast fulltime ouderschap ‘chaotisch’ is. Haar man, Nic Taylor, reist regelmatig voor zijn werk als conditiecoach, waardoor zij grotendeels verantwoordelijk is voor hun zoons Nico, 5, en Noah, 3. Hoewel ze de steun krijgt van een oppas die de eisen van topsport begrijpt, blijft Taylor de primaire verzorger. Deze realiteit heeft haar gedwongen het risico opnieuw te beoordelen: “Je begint na te denken over hoe dit over tien jaar zal zijn… Zal mijn lichaam ermee kunnen rondrennen?”
Het perspectief van de atleet is vooral opvallend omdat haar kinderen met aanzienlijke gezondheidshindernissen worden geconfronteerd. Bij Nico werd kort na de geboorte het syndroom van Down en gehoorverlies vastgesteld, waardoor hij wekenlang op de NICU lag. Noah heeft ook bilateraal gehoorverlies. Taylor benadrukt dat deze uitdagingen een nieuw niveau van geduld en acceptatie hebben opgeleverd: “Je moet dingen loslaten… met kinderen moet je dat doen.”
Navigeren door vroege medische uitdagingen
De eerste ervaringen van de familie met Nico waren intens. Geboren via een keizersnede, net vóór de pandemie, had hij onmiddellijke neonatale zorg nodig en kreeg hij te maken met een lastige diagnose. Taylor beschrijft openhartig het verdriet toen ze haar pasgeboren baby aan de beademing achterliet: “Je denkt dat je je baby de volgende dag na de bevalling mee naar huis gaat nemen… in plaats daarvan lieten we hem uiteindelijk achter, aan de beademing en voedingssondes.”
Ondanks de moeilijke start omarmden Taylor en Nic de diagnose van Nico zonder aarzeling. Ze zochten steun bij organisaties als Gigi’s Playhouse en kwamen in contact met andere ouders die praktische en emotionele begeleiding boden. Dit netwerk bleek van onschatbare waarde bij het navigeren door verdere complexiteiten.
Cochleaire implantaten en communicatie
Beide jongens kregen uiteindelijk cochleaire implantaten: apparaten die beschadigde delen van het oor omzeilen en geluid rechtstreeks naar de gehoorzenuw sturen. Hoewel controversieel binnen de dovengemeenschap, kozen Taylor en Nic dit pad naast de Amerikaanse gebarentaal (ASL) om hun zoons het breedste scala aan communicatiemogelijkheden te bieden.
De beslissing was niet zonder stress. Het implantaat van Noah vereiste een revisieoperatie, wat voor nog meer spanning zorgde tijdens de Olympische voorbereiding van Taylor. Ze onderstreept echter dat het welzijn van haar kinderen altijd voorrang heeft: “Uiteindelijk is het belangrijker dat hij die cochleaire implantaten heeft die werken dan dat het voor mij is om naar de Olympische Spelen te gaan.”
Focus vinden te midden van chaos
Taylor erkent dat het moederschap haar benadering van concurrentie fundamenteel heeft veranderd. Ze is minder bereid grenzen te verleggen en prioriteit te geven aan een lang leven en het vermogen om actief te blijven met haar kinderen. Toch blijft ze enorm toegewijd aan haar sport en beschrijft ze de adrenalinestoot van het bobsleeën als een zeldzame vorm van ‘me time’.
Het verhaal van de atleet benadrukt de opofferingen en veerkracht die nodig zijn om topsport in evenwicht te brengen met de eisen die het opvoeden van kinderen met speciale behoeften met zich meebrengt. Uiteindelijk gelooft ze dat het moederschap haar niet alleen heeft uitgedaagd, maar haar ook sterker, meer gefocust en meer gegrond heeft gemaakt.
“Iedereen praat over het moederinstinct, maar dit soort dingen is voor niemand vanzelfsprekend.”
