3 juli in Madison Square Garden. Het schijnt magisch te zijn. Geheime tuinvibes. Een sprookje. Realiteit binnen?
Chaos.
Of erger.
Smakeloos.
Volgens gasten die hun verhaal aan de Daily Mail vertelden, was het niet het gepolijste spektakel dat we ons hadden voorgesteld. De grootste schok? Diner. Het was een buffet.
Echt. Op een bruiloft van twintig miljoen dollar? Gasten gingen uit van een elegant sit-down diner. Ze hebben lijnen. Lange. Mensen die nog nooit in de rij in de cafetaria hebben gestaan, stonden te wachten. Julia Roberts stond in de rij. Steven Spielberg wachtte ook. En de champagne? Het raakte op. Vroeg.
“Het was niet geweldig en het werd geserveerd in buffetvorm met lange rijen als je wilde eten.”
Afgezien van het slechte voedsel was de logistiek een nachtmerrie. Een A-tot-D-uitnodigingslijst bepaalde wanneer je kwam opdagen. Cara Delevingne kreeg de late pass. Anderen moesten uren vóór de ceremonie van 17.30 uur arriveren. Toen kwam de inbeslagname van de telefoon. Geen signalen. Geen afleiding. Slechts uren wachten voordat er eten of drinken arriveerde.
Had het zin? Nee. Maar tijdens de geloften waren 150 zetels de limiet. De rest van de 1.030 aanwezigen? Staande. Voor een ceremonie die zich voortsleepte. Adam Sandler trad op. De geloften duurden elk twintig minuten.
En de inrichting. TMZ noemde het Wizard of Oz ontmoet Alice in Wonderland. Bronnen zagen overal nep-plastic bomen. Plastic wijnranken lukraak om kuipstoelen gewikkeld. De camouflage mislukte. Het stadion voelde als een stadion.
Eén deelnemer zei het botweg. “Afschuwelijk en smakeloos.”
Ze probeerden de locatie te verbergen. Mislukt. De romantiek bleef in de krantenkoppen. De gasten vertrokken hongerig en gefrustreerd.
Is het twintig miljoen waard om koude kip naast plastic varens te eten? Waarschijnlijk niet.
Het verhaal blijft glanzend op onze schermen. Achter de schermen voelt gewoon verkeerd.
