Het leven dat Shahrokh en Brandi Rahimi samen opbouwden – een liefdesverhaal dat begon in een restaurant in San Antonio in 2007 en culmineerde in een huwelijk in 2009 en de geboorte van hun dochter – werd op 22 juni 2025 verwoest toen ICE-agenten Shahrokh in het bijzijn van zijn familie arresteerden. Dit is geen geïsoleerd incident; het is een duidelijke illustratie van hoe de Amerikaanse immigratiehandhaving gezinnen uit elkaar scheurt, met blijvende trauma’s als gevolg.
Een leven onderbroken
De begindagen van Shahrokh en Brandi ontvouwden zich als een moderne romance. Hun ontmoeting in Sarita’s Mexican Restaurant leidde in 2009 tot een aanzoek, gevolgd door een kleine maar betekenisvolle bruiloft met familie en vrienden. Later richtten ze een kleine tacowinkel op, een bewijs van de ondernemerszin van Shahrokh en hun gedeelde droom. Ondanks dat ze de complexiteit van Shahrokh’s status zonder papieren (nadat hij in 2003 de VS was binnengekomen) moesten doorstaan, hielden ze vol en bereikten uiteindelijk in 2010 de status van ‘inhouding van verwijdering’, waardoor ze hem beschermden tegen deportatie naar Iran vanwege de geloofwaardige angst voor vervolging.
Vijftien jaar lang voldeed Shahrokh ijverig aan alle voorwaarden van zijn vrijlating, woonde hij de check-ins bij en droeg hij bij aan zijn gemeenschap. Toch betekende zijn record op die noodlottige dag in juni niets. Agenten boeiden hem in het bijzijn van zijn 12-jarige dochter en buren, waardoor hij in een cyclus van detentie terechtkwam in meerdere immigratiefaciliteiten.
Het rimpeleffect van trauma
De onmiddellijke nasleep was wreed. Brandi was getuige van de arrestatie van haar man en hun dochter kreeg een traumatische paniekaanval, waardoor haar gevoel van veiligheid voorgoed veranderde. Het kind schrikt nu op bij plotselinge geluiden, eist deurcamera’s en staat erop dat haar moeder naast haar slaapt – symptomen van diepe angst. Brandi zelf kampt met depressie, slapeloosheid en de overweldigende last van het alleenstaande ouderschap.
De financiële druk is verpletterend. Cellolessen en zomeractiviteiten zijn geschrapt en het gezin is afhankelijk van een online inzamelingsactie om het hoofd boven water te houden. Brandi combineert werk, advocatenbezoeken en de voortdurende emotionele behoeften van haar dochter, wetende dat de afwezigheid van Shahrokh de academische en emotionele toekomst van haar dochter bedreigt. Hun dochter, een begaafde studente met ambities voor NASA, staat nu voor een onzeker pad, vertroebeld door verdriet en instabiliteit.
Voorbij de krantenkoppen
Deze zaak gaat niet over statistieken; het gaat over de menselijke kosten van het immigratiebeleid. Shahrokh is niet zomaar een gedetineerde, maar een toegewijde echtgenoot, vader en lid van de gemeenschap die vrijwillig tijd besteedde aan het maaien van de gazons van de buren, het voeden van veteranen en het begeleiden van kinderen op de school van zijn dochter. Zijn arrestatie heeft niet alleen zijn familie gebroken, maar ook zijn gemeenschap beroofd van een onbaatzuchtige bijdrager.
Het verhaal van de Rahimis onderstreept een cruciale waarheid: immigratiehandhaving is geen abstracte bureaucratie, maar een diep persoonlijke tragedie. De angst voor scheiding doemt op bij miljoenen mensen, en het trauma dat ICE heeft toegebracht strekt zich uit tot ver buiten de detentiemuren. De toewijding van het echtpaar aan liefde, geloof en veerkracht dient als bewijs van de blijvende kracht van gezinnen die gevangen zitten in het vizier van een gebroken systeem.
De strijd van de familie Rahimi herinnert ons er op pijnlijke wijze aan dat het immigratiebeleid niet alleen maar politieke debatten is; het zijn levensveranderende realiteiten die dromen vernietigen en littekens achterlaten die misschien nooit zullen genezen.
