Softbal is geen spel. Het is een oefening in falen. Zelfs de beste slagmensen in de sport komen misschien wel dertig procent van de tijd op de honken. Maya Brady wijst daar bijna vrolijk op.
“Iemand die dertig procent van de tijd slaagt, is een Hall of Famer ”, zegt ze. “Dat is een gekke statistiek.”
Maar ze vindt het geweldig. Ze domineerde jarenlang bij UCLA, waar ze nu schittert bij Athletes Unlimited Softball. De foutmarge is klein. Slechte oproepen gebeuren. Fouten van een fractie van een seconde. Vrije dagen. Deze variabelen proberen het vertrouwen weg te nemen.
Het gaat erom hoe je reageert.
Prestaties zijn belangrijker dan mechanica. Dat heeft voor mij iets losgemaakt.
Dat leerde ze via een sportpsycholoog. Het helpt als je achternaam Brady is. Nou ja, bijna. Haar moeder was een All-American softbalspeler. Haar ooms zijn Tom Brady en Kevin Youkilis. De wereld legt gewicht op die schouders. Zwaar gewicht.
Maya maakt het niets uit. Of misschien wel, omdat ze de uitdaging aangaat. “Als mensen mij vanwege mijn genetica een hogere standaard opleggen, ben ik daar bij hen.”
Ze wil haar eigen erfenis. Niet alleen die van haar oom. Hier leest u hoe ze dat vertrouwen opbouwt als de lichten helder worden.
De routine is belangrijk
Ze bereidt zich voor. Voor alles. Letterlijk alles wat het spel naar haar gooit. Als ze niet voorbereid is, dwalen haar gedachten af. Het drijft. Dat wil ze niet. Dus bestudeert ze tegenstanders. Ze doet herhalingen. Consistente herhalingen. Door het werk vooraf te doen, krijgt ze mentale rust. Minder stress.
Bekijk ook de hits
Ze kijkt film. Natuurlijk. Ze kijkt naar tegenstanders. Ze let op haar zwakheden.
Maar ze kijkt ook naar haar beste momenten. “Waar ben ik goed in?” vraagt ze zich af. En hoe kan ze dat weer laten gebeuren. “Als ik op mijn best ben, voel ik me onoverwinnelijk.”
Waarom herinner je je niet dat je je onaantastbaar voelde?
Emotie is een spier
Haar mental coach gaf haar huiswerk. Noteer elke keer dat ze zich tijdens haar carrière gelukkig of vredig voelde. Leg uit waarom. Waarom voelde ze zich goed? Wat gebeurde er vlak daarvoor?
Het zorgt voor herhaling.
Zie het als een spiergeheugen voor de ziel. Je traint het gevoel net zoals je de swing traint.
Raak het ijs aan
Soms worden de zenuwen luid. Vooral bij grote wedstrijden. “Je lichaam voelt erg nerveus aan”, geeft ze toe.
Zo wordt ze tastbaar. Ze legt ijs op haar borst. Achter haar nek. Ze ademt. Het brengt haar terug naar het midden. Als ze de angst niet met nadenken kan oplossen, doet ze dat met kou. Het is onmiddellijk. Het werkt.
Eén toonhoogte. Slechts één
Ze speelt spel voor spel. Dit is het geheim om door een spel te stromen. Als er iets misgaat, kijkt ze niet naar het scorebord. Ze kijkt naar de volgende worp.
“Eén ding definieert mij niet.”
Softbal is op deze manier genereus. Je krijgt nog een slagbeurt. Altijd weer een kans. Ze neemt het. Ze blijft doorgaan. De rest… nou ja. We zullen zien wat er daarna gebeurt.
