To tak, jakbyś nosił wodę kolońską, która nie istnieje. Wychodzisz z siłowni, a powietrze wokół Ciebie przesiąknięte jest silnym chemicznym zapachem. To nie do końca zapach chloru, nie do końca zapach rozkładu. To amoniak.

I to jest żenujące.

Nie wyobrażasz sobie tego. Twoje ciało dosłownie wydala produkty przemiany materii przez pory, ponieważ Twój „zbiornik paliwa” ma niewłaściwą liczbę oktanową.

Oto szczera prawda o tym, dlaczego Twój pot śmierdzi detergentem do prania i jak temu zaradzić, nie tracąc przy tym korzyści płynących z treningu.

Hierarchia energii w Twoim ciele

Twoje ciało jest wydajne. Uwielbia porządek. Do funkcjonowania potrzebuje trzech makroelementów: węglowodanów, białek i tłuszczów.

Węglowodany są głównym czynnikiem napędzającym. Spalają się szybko i czysto. Tłuszcze to awaryjny generator energii: mocny, ale wolniej się zapala. Wiewiórki? To są budowniczowie. Budują mięśnie, tworzą kolagen i transportują tlen. Ich stosowanie jest drogie.

Kiedy masz wystarczającą ilość węglowodanów, organizm je wykorzystuje. To ładne. To skuteczne.

Ale co się stanie, gdy wykluczymy z równania węglowodany?

Dlaczego dieta wysokobiałkowa powoduje nieprzyjemny zapach?

Jeśli zastosujesz rygorystyczną dietę niskowęglowodanową i wysokobiałkową (lub po prostu zjesz duży stek przed sprintem), Twoje ciało zderzy się ze ścianą. Glukoza jest niezbędna przy intensywnych ćwiczeniach. Żadnych węglowodanów. Następnie skupia swoją uwagę na białkach.

Rozkłada aminokwasy w celu przekształcenia ich w glukozę. Proces ten nazywa się glukoneogenezą.

Tutaj zaczyna się najbardziej nieprzyjemna część. Kiedy białka rozkładane są na energię, powstają produkty odpadowe zawierające azot. Głównym produktem rozkładu jest amoniak.

Zwykle wątroba przekształca ten amoniak w mocznik. Wydalasz mocznik z moczem. To jest czysty system.

Ale kiedy wytwarzasz amoniak szybciej, niż jest w stanie go przetworzyć wątroba, lub gdy jesteś odwodniony, „zawór bezpieczeństwa” zamyka się. Organizm musi znaleźć inne wyjście.

Usuwa amoniak przez skórę.

To jest zapach. To nie tylko „pot”. Są to odpady chemiczne, które opuszczają organizm, ponieważ „rury” są zatkane.

Rozwiązanie: Spożywanie węglowodanów i płynów

Rozwiązanie jest zaskakująco proste, choć może nie wydawać się oczywiste, jeśli próbujesz ograniczyć spożycie węglowodanów.

1. Jedz więcej węglowodanów.

Musisz zapewnić swojemu organizmowi łatwiejsze źródło energii. Jeśli podasz mu węglowodany, nie będzie musiał kanibalizować białek w celu uzyskania energii. Zmniejsza się produkcja amoniaku. Zapach znika.

2. Pij więcej wody.

Woda rozcieńcza poziom amoniaku we krwi i pocie. Pomaga także nerkom eliminować mocznik, zanim się on nagromadzi. Jeśli pocisz się amoniakiem, prawdopodobnie jesteś odwodniony. Pij wodę.

Kiedy się zatrzymać i zwrócić o pomoc lekarską

Zwykle jest to po prostu problem z zasilaniem. To jest tymczasowe. Znika to po uzupełnieniu zapasów energii.

Ale są wyjątki.

Jeśli czujesz w oddechu amoniak i nie ma to związku z treningiem ani dietą, to zupełnie inna sprawa. Może to być oznaką problemów metabolicznych lub ciężkiej choroby wątroby lub nerek.

Jeśli nieprzyjemny zapach utrzymuje się pomimo picia węglowodanów i wody lub jeśli odczuwasz zmęczenie, nudności lub dezorientację, skonsultuj się z lekarzem. Amoniak jest toksyczny w dużych ilościach. Wpływa na funkcje neurologiczne. Nie ignoruj ​​tego.

Pytanie dotyczące diety ketonowej

Wiele osób stosujących dietę ketonową zgłasza zmiany w zapachu ciała. Ale czy to amoniak?

Zwykle nie.

Kiedy jesteś w ketozie, twoje ciało spala tłuszcze w celu uzyskania energii. Ketony są produktem ubocznym. Najpopularniejszym ketonem jest aceton. Aceton przedostaje się do powietrza poprzez oddychanie i pot.

Nie pachnie amoniakiem. Pachnie owocami. Czasem jest słodko. Czasami jako zmywacz do paznokci lub ocet.

Jeśli na diecie ketonowej poczujesz zapach amoniaku, być może spożywasz za dużo białka. Ketoza to dieta wysokotłuszczowa, średniobiałkowa i niskowęglowodanowa. Jeśli zwiększysz poziom białka, wytrącisz się z ketozy lub spowodujesz taki sam skok amoniaku, jak podczas regularnej diety wysokobiałkowej.

A co z nocnymi potami?

Budzisz się i pościel śmierdzi. Dlaczego?

Hormony.

Dojrzewanie, miesiączka, ciąża i menopauza zmieniają poziom hormonów. Zmiany te mogą zmienić skład potu i bakterii na skórze.

Jeśli budzisz się i śmierdzisz amoniakiem, może to być spowodowane wahaniami hormonalnymi w połączeniu z dietą. Śledź swój cykl. Śledź swoje odżywianie. Sprawdź, czy zapach jest powiązany.

Jeśli nie ustąpi, skonsultuj się ze specjalistą.

Dylemat maratończyka

Bądźmy szczerzy. Jeśli przebiegniesz maraton, śmierdzisz.

Długotrwałe i intensywne ćwiczenia wyczerpują zapasy glikogenu. Nawet jeśli spożywasz węglowodany, w miarę kontynuowania wyścigu organizm zacznie wykorzystywać rezerwy białka. Im dłużej biegasz, tym więcej amoniaku wytwarza Twoje ciało.

Czujesz to. Ludzie go zauważają.

To nie jest kwestia higieny. Jest to fakt fizjologiczny.

Właśnie przebiegłeś 26,2 mil. Wypchnąłeś swoje ciało poza jego normalne możliwości. Twoje ciało pozbywa się odpadów. To część procesu.

Weź prysznic. Zmień ubranie. Zjedz trochę węglowodanów. Zapach wyparuje.

Ale co, jeśli będzie się utrzymywać po lekkim spacerze? Lub jeśli jest to trwałe?

Sprawdź swoją dietę. Sprawdź swoje zużycie wody. Sprawdź swoje zdrowie.

Twoje ciało mówi. Zwykle krzyczy o paliwie. Posłuchaj go.

Dlaczego pot pachnie amoniakiem (i co to oznacza)

Jeśli kiedykolwiek byłeś na siłowni i zauważyłeś silny chemiczny zapach wydobywający się z Twojej skóry, który wyraźnie przypomina środek czyszczący, nie jesteś sam. Ten zapach jest przerażający. Jedną minutę temu świetnie sobie radziłeś ze swoim treningiem, a w następnej chwili zastanawiasz się, czy Twoje ciało próbuje Ci coś powiedzieć.

Większość z nas uważa, że ​​pot po prostu pachnie „potem”. Ale kiedy pojawia się ten specyficzny zapach amoniaku, jest to zwykle sygnał o stanie Twojego metabolizmu. Dzieje się tak, gdy organizm zaczyna spalać białka w celu uzyskania energii zamiast preferowanych węglowodanów.

Połączenie z węglowodanami

Oto uproszczony opis tego, co dzieje się w twoich komórkach. Organizm najlepiej wykorzystuje węglowodany. Rozkładane są na glukozę, czyste i wydajne źródło energii. Jeśli jednak za bardzo ograniczysz spożycie węglowodanów lub zmusisz organizm do przejścia w tryb ekstremalnej wytrzymałości bez wystarczającej ilości energii, będzie ono desperacko szukać alternatyw.

Potem do gry wchodzą wiewiórki. W szczególności aminokwasy są rozkładane w celu wytworzenia glukozy. Produktem ubocznym tego procesu jest azot. A co z azotem? Zamienia się w amoniak.

Wątroba musi przekształcić ten amoniak w mocznik, który jest następnie wydalany z organizmu. Kiedy jednak amoniak wytwarza się szybciej, niż wątroba jest w stanie go przetworzyć, musi znaleźć inne wyjście. Dlatego trafia do płuc (gdzie wpływa na zapach oddechu) i gruczołów potowych (gdzie wpływa na zapach ciała).

Nie chodzi tylko o złą higienę. Mówimy o źródłach paliwa.

Kto najczęściej spotyka się z tym problemem?

Możesz zauważyć ten zapach wyraźniej, jeśli:

  • Przestrzeganie diety wysokobiałkowej lub ketonowej: Kiedy jesz bardzo mało węglowodanów, Twój organizm znajduje się w stanie, w którym jest w dużym stopniu zależny od tłuszczów i białek. Podwyższony poziom amoniaku jest częstym skutkiem ubocznym przejścia w ketozę lub po prostu zjedzenia dużej ilości białka bez odpowiedniej równowagi węglowodanów.
  • Rób intensywny trening wytrzymałościowy: Biegacze długodystansowi i rowerzyści często zgłaszają ten zapach, gdy wyczerpują się zapasy glikogenu. Aby móc się poruszać, organizm przechodzi w stan katabolizmu białek.
  • Cierpi na odwodnienie: Woda jest niezbędna do usunięcia mocznika i amoniaku. Jeśli nie pijesz wystarczającej ilości, związki te gromadzą się w pocie i moczu.

Jak to naprawić (praktyczne wskazówki)

Nie musisz zmieniać swojego życia, ale musisz dostosować swoje podejście.

1. Jedz wystarczającą ilość węglowodanów
Kiedy intensywnie ćwiczysz, potrzebujesz paliwa. Nie musisz spożywać węglowodanów jak maratończyk, ale spożywanie węglowodanów złożonych przed i po treningu pomoże Twojemu organizmowi oszczędzać glukozę. Zmniejsza to potrzebę spalania tkanki mięśniowej lub białek spożywczych w celu uzyskania energii.

2. Pij wodę, pij wodę, pij wodę
Woda pomaga nerkom filtrować produkty przemiany materii. Jeśli Twój pot pachnie amoniakiem, prawdopodobnie Twój pęcherz również ma silniejszy zapach. Zwiększenie spożycia wody może pomóc w rozcieńczeniu tych związków i ułatwić ich bezpieczną eliminację z organizmu.

3. Sprawdź spożycie białka
Wysoka zawartość białka korzystnie wpływa na regenerację mięśni. Jeśli jednak spożyjesz więcej, niż organizm jest w stanie wykorzystać do naprawy i wzrostu, nadmiar przekształca się w energię poprzez szlak amoniaku. Zrównoważ swoje makroelementy. Nie zgaduj. Uważaj, co tak naprawdę jesz.

Kiedy udać się do lekarza

Dla większości ludzi pot pachnący amoniakiem jest przejściowym problemem metabolicznym spowodowanym dietą lub intensywnością ćwiczeń. Zwykle ustępuje, gdy dostosujesz źródła energii i poziom nawodnienia.

Jeżeli jednak nieprzyjemny zapach utrzymuje się pomimo zmian w diecie i przyjmowaniu płynów lub jeśli występują inne objawy, takie jak zmęczenie, nudności lub zmiany w oddawaniu moczu, należy skontaktować się z lekarzem. Chociaż zdarza się to rzadko, może wystąpić utrzymujący się zapach amoniaku